متن روضه ها و گریزهای شهادت امیرالمومنین(ع) سری سوم سال1393

امیرالمؤمنین (ع) زخمی و مجروح در بستر افتاده بود . رنگ صورتش به قدری زرد شده

که دیگر با رنگ زرد دستمالی که به سر بسته است ، قابل تشخیص نیست . بچه های امیرالمؤمنین (ع)

دورش نشسته اند ، امیرالمؤمنین (ع) وصیت ها و سفارش ها را کرد .

حضرت عباس (ع) دو زانو نشسته بود . هی این فرق شکافته ی بابا را نگاه می کرد

و اشک می ریخت ، این صحنه را به ذهن بسپار ، کمی بیا جلوتر ، یک وقتی دیدند

حضرت عباس (ع) سوار بر اسب ، تیر در چشم ، دستان بریده، خم شده است ،

می خواهد تیر را با کمک زانوانش از چشم بیرون بیاورد . نامردی با شدت ،

عمود آهنین را به فرق حضرت عباس (ع) فرود آورد . فرق او را مثل فرق پدرش علی (ع) شکافت ،

شبیه پدرش امیرالمؤمنین (ع) شد

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

محمد بن حنفیه ، فرزند گرامی امیرالمومنین علیه السلام می گوید : به خدا سوگند !

می دیدم که تابوت آن حضرت ، از کنار هر دیوار ، عمارت و درختی که می گذشت ،

آنها خم می شدند و در مقابل جنازه ایشان خشوع می کردند ؛ و تابوت آن حضرت ،

از کوفه خارج می شد و مستقیم به سوی نجف و محل قبر ایشان می رفت .

کوفه ، از شدت گریه ، یک پارچه ، ضجه و فریاد شده بود و مردم به دنبال جنازه امیرالمومنین علیه السلام

بودند ، تا آنجا که زنهای کوفه نیز سر برهنه و در حالیکه بر سر و صورت خود می زدند ،

آن حضرت را تشییع می کردند .

امام حسن علیه السلام ، مردم را از گریه ، ناله و فریاد بازمی داشتند و دستور میدادند

آنها مراجعت کرده و همه به منازل خود بازگردند .

امام حسین علیه السلام می فرمودند :

(( لا حول و لاو قوه الا بالله العلی العظیم ، انا لله و انا الیه راجعون . ))

و می فرمودند : (( ای پدر ! پشت ما را شکستی . گویا گریه را برای تو آموخته ام .

در مصیبت تو به خدا شکایت می کنم . ))

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

امام حسن عسگری علیه السلام در ذیل آیه ی ( وبالوالدین احساناً )

می فرماید: بهتر از والدین نسبی شما و سزاوار تر ایشان به شکر و تشکر شما،

محمد (ص) و علی (ع) هستند.

پیامبر (ص) فرمود: « انا و علی ابوا هذه الأمه »

شما را به خدا ببینید در کربلا با پدر حقیقی خود چه کردند؟ نه تنها احترام نگذاشتند،

بلکه او را از آب ممنوع کردند و لب تشنه شهید کردند و بر بدن قطعه قطعه اش اسب دواندند.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ام کلثوم رفتار پدر را که می دید خیلی مضطرب شده بود. خدایا! این چه حالتی است

که امشب امیر المؤمنین (ع)دارد؟ از رفتار و گفتار امیرالمؤمنین (ع) یک چیزهایی فهمیده بود،

ولی مطمئن نبود، باور نمی کرد. اما جانم به قربان عمه سادات حضرت زینب (س).

وقتی با اباعبدالله (ع) خداحافظی کرد دیگر از برادر قطع امید کرده بود.

دیگر امید برگشت برادر را نداشت. خودش پیراهن کهنه را که به جای کفن بود

برای امام حسین (ع) آورد. این طور با برادر وداع کرد.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

در شهادت امیرالمؤمنین (ع) قاتل فقط یک ضربه زد و فرار کرد. به علاوه از پشت و مخفیانه بود.

ولی شهادت امام حسین (ع) در ملأعام بود. لشکریان و تماشاچیان همگی

از مسلمین و نمازگزاران بودند و همه ریختن خون پسر رسول الله (ص) را افتخار می دانستند.

می زدند و می کشتند و قطعه قطعه می کردند. و خود را پیروز می دانستند. ابن ملجم فرار کرد،

ولی آنان همانند قهرمانان که برای معرفی و شناخته شدن بالای سکوی قهرمانی می روند،

سر بریده امام حسین (ع) را بر بالای نیزه کردند و آنرا نشان جمعیت دادند.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

حضرت علی (ع) شب تا سحر کوچه پس کوچه های شهر کوفه را قدم می زد و کیسه ی نان و خرما

و خوردنی را به دوش حمل می کرد، و سفره های خالی یتیمان را پر می کرد.

این طور امیرالؤمنین (ع) لطف و محبت به این مردمان کوفه می کرد.

اما این مردم با یتیمان اباعبدالله چه کردند؟ کاروان اسرای اهل بیت (ع) شب هنگام

پشت دروازه ی کوفه رسیدند. دستور رسید کاروان اهل بیت و لشکریان عمر سعد، شب را

بیرون کوفه بمانند، تا فردا، روز وارد شهر شوند و همه ی مردم اسرار را بتوانند ببینند.

در آن شب انواع غذاهای گوناگون را از درون شهر برای لشکریان عمر سعد آوردند

اما بچه های امیر المؤمنین (ع) همه با شکم گرسنه، سر بر سنگ های بیابان گذاشتند.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

جهت مشاهده دیگر روضه ها و گریزهای

شهادت مولا امیرالمومنین علی (ع)

به ادامه مطلب مراجعه نمایید