متن روضه ها و گریزهای شهادت امیرالمومنین(ع) سری دوم سال1393

در آن شب ، اثر زهر و گردش آن در بدن مبارک آن حضرت ، بسیار آشکار بود ؛

وقتی به قدم های آن حضرت نگاه کردیم ، دیدیم کاملا قرمز شده اند ؛ و این برای ما بسیار سخت بود

و دیگر از آن حضرت ناامید شدیم و بدن آن حضرت سنگین شده بود .

مردم ، نزد آن حضرت آمدند و امام علیه السلام آنها را امر به معروف و نهی از منکر کردند

و وصیت نمودند .

هر قدر ، برای آن حضرت خوردنی و آشامیدنی آوردیم ، تناول ننمودند و لب های مبارکشان

، به ذکر خدا در حرکت بود ؛ و مانند مروارید ، از پیشانی نازنینشان عرق می ریخت و آن را با

دست مبارک خود پاک می کردند

عرض کردم : ای پدر ! می بینم دست به پیشانی خود می کشید .

فرمودند : فرزندم ! از رسول خدا شنیدم که می فرمودند : (( وقتی مرگ مومن نزدیک می شود ،

پیشانی او مانند مروارید تر عرق می کند و ناله او از بین می رود . ))

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

نقل کرده اند : وقتی گفته شد ، شیر برای امام علی علیه السلام خوب است ،

بینوایان که همواره مورد لطف او بودند ، ظرف ها را پر از شیر کردند و برای ایشان آوردند .

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ام کلثوم ، دختر علی علیه السلام می گوید : به دنبال جنازه پدرم بیرون رفتم

و ایشان را مشایعت کردم تا آنکه به سرزمین غره رسیدیم ؛ در این هنگام جلوی تابوت ایستاد

و به زمین آمد ، ما نیز عقب آن را به زمین نهادیم ؛ آنگاه امام حسن علیه السلام

در حالیکه خود را با بردی که رسول خدا صلی الله علیه و آله و فاطمه و امیرالمومنین علیه السلام

با آن خشک شده بودند پوشانده بودند ، جلو آمدند و کلنگ را به دست گرفتند و

با آن ضربتی بر روی زمین زدند که ناگاه قبری شکافته شد و در آن آرامگاهی نمایان گشت

و لوحی پدیدار شد که در آن ، با خط سریانی نوشته شده بود:

(( بسم الله الرحمن الرحیم –

هذا قبر قبره نوح النبی لعلی وصی محمد ، قبل الطوفان بسبع مائه عام . ))

(( به نام خداوند بخشاینده مهربان – این قبری است که نوح در هفتصد سال قبل از طوفان

، برای علی جانشین محمد ، آماده کرده است . ))

پس وقتی قبر گشوده شد ، دیگر چیزی نفهمیدیم .

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

وقتی تابوت امام علیه السلام ، به غری و نزدیک قبر او رسید ، جلوی تابوت به زمین آمد

و حسن و حسین علیها السلام نیز عقب آن را به زمین نهادند ؛ و امام حسن علیه السلام

جلو ایستادند و با جماعت ، بر آن حضرت نماز خواندند و هفت تکبیر گفتند و سپس فرمودند :

(( اما انه لا یکبر علی احد بعده . ))

(( بدانید که پس از او ، بر جنازه هیچکس هفت تکبیر گفته نخواهد شد . ))

آنگاه امام حسین علیه السلام نیز به عنوان امام ، بر آن حضرت نماز خواندند ؛ همان گونه

که امیرالمومنین علیه السلام وصیت کرده بودند .

محمد بن حنفیه رضی الله عنه می گوید : آنگاه تابوت را برداشتیم و خاک را درو کردیم ؛

ناگهان ، قبری ساخته شد و لحدی محیا ( و خشتهایی آماده ) و لوحی کنده کاری شده پدیدار شد

که بر روی آن ، به خط سریانی نوشته شده بود :

(( هذا ما ادخره له جده نوح النبی ، للعبد الصالح الطاهر المطهر . ))

(( این قبر را ، جد او ، نوح پیامبر ، برای بنده شایسته طاهر مطهر فراهم و ذخیره نموده است . ))

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

در این هنگام ، از درون خانه صدایی شنیدند که می گفت : (( اگر جلوی تابوت را می گیرید ،

از گرفتن عقب آن کفایت خواهید شد ؛ و اگر عقب آن را می گیرید ،

از گرفتن جلوی آن بی نیاز خواهید شد . ))

پس ، جلوی تابوت را جبرئیل و میکائیل گرفته و عقب آنرا امام حسن و امام حسین علیها السلام

گرفتند ؛ ناگهان جلوی تابوت بلند شد ، در حالی که کسی دیده نمی شد ؛

و حسن و حسین علیها السلام ، در حالی که عقب تابوت را گرفته بودند ،

به دنبال جلوی تابوت به راه افتادند و در طول مسیر از کنار چیزی نمی گذشتند

مگر آنکه به احترام آن حضرت خم می شد .

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

وقتی آن دو بزرگوار ، به مسجد رسیدند ، دیدند مردم نوحه و فریاد می کنند و می گویند :

(( وا اماما ! وا امیرالمومنیناه ! به خدا سوگند ! کشته شد آن امام عابد و

مجاهدی که هرگز بر بت سجده نکرد و شبیه ترین مردم به رسول خدا بود . ))

امام حسن و امام حسین علیها السلام ، وقتی ضجه مردم و فریادهای آنان را شنیدند ،

فریاد زدند :

(( وا ابتاه ! وا علیاه ! ای کاش مرده بودیم و این روز را نمی دیدیم . ))

وقتی آن دو امام مبین ، داخل مسجد شدند و به نزدیک محراب آمدند ، دیدند پدر بزرگوارشان

در محراب افتاده است و ابو جعده به همراه جماعتی می خواهند آن حضرت را بلند کنند تا با مردم

، نماز را اقامه نماید ؛ اما حضرت توانایی آنرا ندارند .

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

از احکام جبهه و جهاد این است که اگر کافر از بزرگان قبیله خود باشد و دارای احترام بین قوم

و قبیله اش، نباید هتک حرمت او را انجام داد، چنانچه حضرت امیر (ع) وقتی عمر و بن عبدود را

به درک واصل کرد، متعرض زره او که بسیار قیمتی و ألا بود نشد.

شخصی پرسید: چرا زره او را نبردید؟ فرمود: او بزرگ قوم است. نخواستم هتک حرمتش کنم.

عرض می کنیم یا امیرالمؤمنین(ع)! نبودید کربلا، امام حسین (ع) پسر رسول خداست.

امام امت است، اما حتی پیراهن کهنه ی او را هم به تن مبارکش نگذاشتند.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

جهت مشاهده دیگر روضه ها و گریزهای

شهادت مولا امیرالمومنین علی (ع)

به ادامه مطلب مراجعه نمایید